Ανακοινώσεις

Ο Μητροπολίτης Κλεόπας στη γιορτή του Ελληνικού Σχολείου Στοκχόλμης

Το Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2022, πραγματοποιήθηκε η γιορτή της 28ης Οκτωβρίου 1940, στο Ελληνικό Σχολείο Στοκχόλμης, στην οποία συμμετείχαν ο Πρέσβυς της Κύπρου στη Στοκχόλμη Εξοχώτατος κ. Σόλων Σάββα, ο Πρόξενος της Ελλάδος Εντιμώτατος κ. Νικόλαος Καραλέκας, ο πρώην Πρόεδρος του Ελληνικού Σχολείου κ. Γεώργιος Κωνσταντίνου με τη σύζυγό του Μαρία και ο Σεβ. Μητροπολίτης Σουηδίας κ. Κλεόπας.

Ο Μητροπολίτης χαιρέτησε τη γιορτή των μαθητών του σχολείου, εκφράζοντας τις ευχαριστίες του προς τον Πρόεδρο του Σχολείου κ. Δημήτρη Σιώτη, για την ευγενική πρόσκληση του ιδίου και των μελών της εφορείας του σχολείου και των καθηγητών, και αναφερθείς στη διπλή γιορτή του Ελληνισμού, ανέφερε τα εξής:

“Σήμερα, πανηγυρίζουμε μία επέτειο, η οποία έμεινε γνωστή στην παγκόσμια ιστορία. Είναι η επέτειος του “ΟΧΙ” των Ελλήνων προς τους Ιταλούς κι ενώ συνήθως κάθε χώρα γιορτάζει τη λήξη ενός πολέμου, αντίθετα εμείς, με την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, γιορτάζουμε την αρχή ενός πολέμου.

Η Ιταλία ζήτησε από την Ελλάδα την άδεια να περάσει ο στρατός από τα Ελληνοαλβανικά σύνορα και να της παραχωρηθούν κάποια σημεία στρατηγικής σημασίας, όπως λιμάνια και αεροδρόμια. Ο τότε Πρωθυπουργός της Ελλάδος απάντησε με ένα μεγάλο “ΟΧΙ” κι αυτό βέβαια σήμανε την είσοδο της πατρίδος μας στο Β΄ παγκόσμιο πόλεμο.

Μαζί, όμως, με τη μεγάλη αυτή γιορτή, στην Εκκλησία μας πανηγυρίζουμε το ιερό πρόσωπο της Παναγίας μας, την Αγία Σκέπη, όπου, σύμφωνα με τις μαρτυρίες πολλών στρατιωτών του ”40, εμφανίστηκε μπροστά τους η Παναγία και τους προστάτευε, τους σκέπαζε, όταν πολεμούσαν τους κατακτητές.

Ο πόλεμος είναι αποτέλεσμα της κακίας και της πλεονεξίας των ανθρώπων. Ας προσευχηθούμε στο Χριστό κι ας επαναλάβουμε το λόγο των ψαλμών: “Ὑπόταξον Κύριε πάντα τά βάρβαρα ἔθνη τά τούς πολέμους θέλοντα.”

Ας απολαύσουμε τη γιορτή που έχετε ετοιμάσει και ας δώσουμε σε όλους ένα μήνυμα, μέσω της προσευχής μας, να σταματήσουν οι πόλεμοι και να επικρατήσει στον κόσμο η ειρήνη του Χριστού.”

Στο τέλος, ο μεν Ποιμενάρχης συνεχάρη όλους όσοι συντελούν στην πρόοδο του σχολείου και τους κάλεσε να παραστούν αύριο, Κυριακή, στον Καθεδρικό Ναό Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης, στη Θεία Λειτουργία και στη δοξολογία που θα ακολουθήσει, ο δε πρόεδρος του σχολείου διένειμε τα πιστοποιητικά ελληνομάθειας σε μαθητές του σχολείου.

Ανακοινώσεις

Μητροπολίτης Σουηδίας Κλεόπας, “Η μικρή λησμονημένη” της 28ης Οκτωβρίου

Δυό γιορτές σήμερα, με κοινό χαρακτηριστικό τον ηρωϊσμό. Ηρωΐδα μητέρα η Σκέπη η αγία,
η Παναγία, στο πλάι του Γιού της και στο πλάι των άλλων γιών της, των στρατιωτών της
Πίνδου, και το δικό μας ηρωικό ΟΧΙ, των Ελλήνων, απέναντι στη διαταγή του Μουσολίνι.


Ο σημερινός εορτασμός αποτελεί έναυσμα έντονου προβληματισμού, αν και κατά πόσο
μιμούμαστε όλους αυτούς που τιμά η σημερινή επέτειος. Αν γνώμονας, δηλαδή, της πορείας
μας, και η αλήθεια της νεοελληνικής μας ελευθερίας και συνείδησης, συνοψίζονται στην
έξαρση που προκαλούν οι στίχοι: “Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά”, ή
στη λυπηρή διαπίστωση της “Μικρής Λησμονημένης” του Μάνου Χατζιδάκη, “Σου
σπάσανε τα κόκκαλα τ’ ασθενικά παιδιά μας”, που αποτελεί την αναστροφή του ως άνω
Σολωμικού.
Οι ήρωες του ᾽40, οι άγιοι δηλαδή κι αγωνιστές της εποχής εκείνης, βίωσαν την ελευθερία,
ως εσωτερική απολύτρωση από το “εγώ”, στη θέση του οποίου κυρίαρχη θέση πλέον είχε ο
Θεός κι ο κόσμος ολόκληρος. Η θυσία των τιμώμενων ηρώων/αγίων τους ύψωσε στην
αιωνιότητα και τους επέβαλε ως φωτεινούς δείκτες στο στερέωμα της ιστορίας.
Η ευλογητική παρουσία τους στη ζωή των Ελλήνων όπου γης θα αποτελεί την επιβεβαίωση
της αρχής ότι ο ηρωισμός είναι μια θυσία, για χάρη της πνευματικής ιδέας που συναρπάζει,
που ανακαινίζει και μεταμορφώνει το άτομο σε πρόσωπο, που αναδεικνύει αληθινούς ήρωες,
ινδάλματα και πρότυπα σύγχρονα και διαχρονικά.
Οι αγώνες σε κάθε εποχή για την κατάκτηση της ελευθερίας είναι η απάντηση σε κάθε
αλλότρια δύναμη που προσπαθεί να ξεθεμελιώσει τα ιδανικά του Γένους, τη μνήμη και τις
θυσίες των προγόνων. Η παρακαταθήκη όσων αγωνίστηκαν είναι να τους μοιάσουμε και να
θυσιάζουμε καθημερινά το εγώ μας προς χάριν της ενότητας, της ομοψυχίας, δίχως διαιρέσεις
και διχόνοιες, που είναι δυστυχώς η “αχίλλειος πτέρνα” μας.
Συνυπάρχουμε ως Ελλάδα, εντός και εκτός συνόρων, συν-οραματιζόμαστε, συνεργαζόμαστε,
αλληλοπεριχωρούμαστε, μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο, εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλο.
Αναγκαιότητα και αρετή η ενότητα, η ομοψυχία, η αρμονική συμβίωση.
Στην εποχή μας, οφείλουμε έτι περισσότερο, να διατηρήσουμε τα ιδανικά μας,
υπερασπιζόμενοι την ταυτότητά μας έναντι των σύγχρονων κινδύνων, όπως αυτός της
παγκοσμιοποίησης, που αλλοιώνει τις κοινωνίες και καθιστά τον άνθρωπο ανελεύθερο,
δίχως όραμα, δίχως προοπτική.
Το “Άξιον εστί” του Οδυσσέα Ελύτη δανείστηκε απ᾽ την Ελλάδα παραστάσεις, ήχους,
νοσταλγίες κι αγώνες, συγγράφοντας ένα ποίημα σύμβολο, χιλιοτραγουδισμένο,
παρακαλώντας όλους μας, “να μη λησμονήσουμε τη χώρα μας”, επισημαίνοντας την ατομική
μας ευθύνη για τη διατήρηση της ταυτότητας μας, της Ελληνορθοδοξίας μας, της διαχρονικής
δηλαδή συμπόρευσης του Παρθενώνα με την Αγία Σοφία.
Ζούμε αναμφίβολα σε μια εποχή έντονων αντιφάσεων και εν εξελίξει πολεμικών
συγκρούσεων. “Ας αντισταθούμε στην ασχήμια των καιρών”, όπως συνήθιζε να λέει ο Μάνος
Χατζιδάκις κι ας προβληματιστούμε θετικά από τα λόγια του εθνικού ευεργέτη και προέδρου
του Ιδρύματος “Σταύρος Νιάρχος” κ. Ανδρέα Δρακόπουλου: “Η ελληνική ψυχή είναι
μοναδική και πρέπει να την ξυπνήσουμε από τον λήθαργό της, να την ταρακουνήσουμε, όχι
να την αφήνουμε απλά να υπάρχει, σαν προσκύνημα στις κορνίζες των ηρωϊκών προγόνων
μας.”
Ας γίνουν τραγούδι της ψυχής μας οι στίχοι του Κυριάκου Ντούμου: “… Έχω στα στήθια
μου τους στίχους του Σεφέρη, έχω του Γκάτσου την Αμοργό, έχω τον Κάλβο, τον Σολωμό.
… Έχω έναν ήλιο φυλαχτό απ’ τη Βεργίνα, Έχω τον Όλυμπο, τον Υμηττό, το Παλαμίδι, την
κυρά της Ρω. Έχω μια θάλασσα αγάπες στο Αιγαίο, Έχω στη Κρήτη ένα Θεό, ένα ακρωτήρι
κι ένα σταυρό, … έχω ένα δέντρο στην Επίδαυρο φυτέψει, έχω μια ορχήστρα κι ένα βωμό,
έχω τον λόγο μου τον τραγικό, …με την Ελλάδα εγώ ξυπνάω και κοιμάμαι!”

Χρόνια πολλά, Αδελφοί μου!