Στην εποχή μας, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που βασανίζουν το σύγχρονο άνθρωπο είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Ο τρόπος δηλαδή που επικοινωνούμε ή δεν καταφέρνουμε να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας. Αναμφίβολα, διαπιστώνουμε ότι οι παλιοί δεσμοί που έδεναν στενά τους ανθρώπους μεταξύ τους, έχουν πλέον χαλαρώσει ή δεν υφίστανται πλέον.

Στις σχέσεις μεταξύ των συζύγων, μεταξύ γονέων και παιδιών, φίλων και γνωστών και πολύ περισσότερο μεταξύ αγνώστων, δεν υπάρχει πλέον η απλή, η αυθεντική και αυθόρμητη σχέση και επικοινωνία, που έδενε τους ανθρώπους, γέμιζε τη ζωή τους με νόημα και τους παρείχε το κίνητρο, να συνεισφέρουν στα κοινά, και ως συνέπεια της προσφοράς αυτής, να πετύχουν την πνευματική τους ωρίμανση και εν Χριστώ σωτηρία. Τώρα, ο καθένας αποξενώνεται από το στενό και ευρύτερο περιβάλλον του, κλείνεται στον εαυτό του και στηρίζεται αποκλειστικώς στις δικές του δυνάμεις και δυνατότητες.

Στο σημερινό Ευαγγέλιο, ο Ιησούς, με τη γνωστή παραβολή του “ὀφειλέτου δούλου”, θίγει μια βασική πτυχή του μεγάλου όντως προβλήματος των διαπροσωπικών σχέσεων. Η αφορμή, μάλιστα, δίνεται από τον απόστολο Πέτρο, που ρωτά: “Κύριε, ποσάκις ἁμαρτήσει εἰς ἐμέ ὁ ἀδελφός μου καί ἀφήσω αὐτῷ; ἕως ἑπτάκις;”

Ο Πέτρος – και μαζί του όλοι εμείς – δείχνουμε τη “μεγαλοψυχία” μας, λέγοντας ότι είμαστε έτοιμοι να συγχωρέσουμε “επτά φορές” και μετά την έβδομη, χάνουμε την υπομονή μας, ή νομίζουμε ότι δεν ισχύει πλέον ο νόμος της συγχώρησης.

Ο Κύριος δίνει μια απάντηση που μάς ξαφνιάζει και συγχρόνως μάς βοηθάει, να δούμε τις ανθρώπινες σχέσεις σε μια άλλη διάσταση, αυτήν της “οὐ ἕως ἑπτάκις ἀλλ’ ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά”.

Οι “εβδομήντα επτά” φορές μάς δίνουν έναν αριθμό, που ξεπερνά κάθε περιορισμό και μάς παρουσιάζει την απεριόριστη διάθεση του ανθρώπου, να συγχωρεί το συνάνθρωπό του. Άλλωστε, η συγχώρηση πρέπει να προσφέρεται, χωρίς καμιά αρίθμηση των οφειλών. Ο άνθρωπος που συγχωρεί μέσα από την καρδιά του, έχει ξεχάσει την αριθμητική!

Ο Χριστός, για να βοηθήσει τους μαθητές Του και όλους εμάς σήμερα, να καταλάβουμε το βαθύτερο νόημα της συγχώρεσης, διηγείται την παραβολή του αφεντικού, που ζητά λογαριασμό και ευθύνες από τους υπαλλήλους του. Ο πρώτος που παρουσιάστηκε βρέθηκε χρεωμένος με το υπέρογκο ποσό των 10.000 ταλάντων.

Ο άρχοντας έδωσε εντολή, να πουληθούν ο ίδιος, η οικογένειά του και η περιουσία του, για να εξοφλήσει ένα πολύ μικρό μέρος από το χρέος του. Ο οφειλέτης έπεσε στα γόνατα και παρακάλεσε τον κύριό του, “Μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοί καί πάντα σοί ἀποδώσω”.

Τότε, συγκινήθηκε ο άρχοντας και πήρε μια δεύτερη απόφαση. Τον άφησε ελεύθερο και του χάρισε όλο του το χρέος. Η χαρά κι η ευγνωμοσύνη του οφειλέτη ήταν απερίγραπτη. Η διαγωγή του, όμως, ήταν ακατανόητη και υπερβολικά σκληρή. Βγαίνοντας έξω, συναντήθηκε με ένα συνάδελφό του, ο οποίος του χρωστούσε ένα πολύ μικρό ποσό, 100 δηνάρια. Μόλις τον είδε, τον έπιασε από το λαιμό και τον απείλησε, λέγοντάς του, “ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις”.

Ο “σύνδουλός” του τότε, έπεσε στα γόνατα και τον παρακαλούσε, να κάνει υπομονή και του ποσχέθηκε ότι θα του πληρώσει με τον καιρό όσα του χρωστούσε. Αυτός, όμως, με απάνθρωπη σκληρότητα, ζήτησε να τον ρίξουν στη φυλακή πάραυτα, μέχρι να ξεπληρώσει τις οφειλές του προς αυτόν στο ακέραιο.

Ας προσεγγίσουμε το βαθύτερο νόημα της παραβολής. Είναι αδύνατο να παραστήσουμε με αριθμούς, όσα οφείλουμε στο Θεό. Κι ενώ γινόμαστε καθημερινά αποδέκτες των πολλών ευεργεσιών Του, εμείς Τον αρνούμαστε, Τον βγάζουμε από τη ζωή μας, τον αγνοούμε και απομακρυνόμαστε από κοντά Του. Όμως, ο Θεός, με μια αγάπη χωρίς όρια και απεριόριστη συμπόνοια, συγχωρεί τις αμαρτίες μας.

Σε αντίθεση προς τη θεϊκή συμπόνοια και συναντίληψη, επιδεικνύουμε τη δική μας απάνθρωπη σκληρότητα. Εγώ, ο άνθρωπος που έλαβα απ᾽ το Θεό τη συγχώρηση των αμαρτιών μου, έρχομαι σε επικοινωνία με το συνάνθρωπο, ο οποίος είναι “ο έτερος εγώ” και που με έβλαψε, με στενοχώρησε, με έβρισε, με συκοφάντησε και μού ζητά τώρα να τον συγχωρήσω.

Εγώ, όμως, του φέρομαι σκληρά. Δε δέχομαι τη μετάνοιά του και ζητώ επίμονα την τιμωρία και την καταδίκη του. Δε θέλω να φερθώ με αγάπη, αλλά ζητώ δικαιοσύνη. Ο καθένας μας πέφτει σε σφάλματα. Όποιος, όμως, συναισθάνεται τις αμαρτίες του και βιώνει εντός του τη συγχώρηση που του χαρίζει ο Θεός, αυτός νιώθει την αξία και τη δύναμη της συγχώρησης.

Χρειάζεται να έχει κάποιος μεγάλη καρδιά, για να συγχωρεί και να δέχεται τη συγχώρηση. Διότι συγχώρηση σημαίνει, να παίρνω τη θέση του ανθρώπου που έκανε το κακό και να δοκιμάζω μαζί του όλες τις συνέπειες της κακίας. Όταν πάλι εμείς δε συγχωρούμε τον πλησίον μας για το κακό που μάς έκανε, αποκλείουμε τον εαυτό μας από το μεγαλείο της θείας αγάπης και του θείου ελέους.

Μήπως, λοιπόν, εδώ βρίσκεται η “καρδιά” της σκληρότητας, της απανθρωπιάς, της αδιαφορίας, του υπέρμετρου εγωϊσμού, της συμφεροντολογίας, που διακρίνουμε ανάμεσα στις σχέσεις των ανθρώπων;

Μήπως στον αντίστροφο από μας δρόμο, σ᾽ αυτόν που καθορίζει και προσδιορίζει ο δρόμος της αγάπης, της συγχώρησης, της προσφοράς και της θυσίας, θα ξαναβρούμε τον συνάνθρωπο, το σύζυγο, το παιδί μας, το φίλο μας, τον άγνωστο αδελφό μας, τον ίδιο το Θεό;

Ο άγιος Παΐσιος ο αγιορείτης έλεγε, ότι “όποιος προκαλεί την αδικία, προκαλεί την οργή του Θεού” κι ότι “δε θα πρέπει να αναζητούμε την απόδοση της δικαιοσύνης, όταν έχουμε αδικηθεί ή διωχθεί ή συκοφαντηθεί. Αυτό είναι έργο του ιδίου του Θεού.” Δεν είναι τυχαία η αρχαιοελληνική φράση: “Έστι δίκης οφθαλμός, ος τα πάνθ᾽ ορά”.

Ο άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, του οποίου η τιμία δεξιά χείρα θα τεθεί σε προσκύνημα στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης το άλλο Σαββατοκύριακο, 3 και 4 Σεπτεμβρίου, όπου η Εκκλησία μας τιμά την επέτειο της ανακομιδής των τιμίων και χαριτοβρύτων αυτού λειψάνων, υπέστη πολλές αδικίες στη ζωή του, εξαιτίας του ανελέητου διασυρμού και της συκοφαντικής δυσφήμησης που εδέχθη από το εκκλησιαστικό περιβάλλον της εποχής του. Σκοπός τους ήταν ο αφανισμός και η οριστική περιθωριοποίηση του αγίου, ώστε ουδείς πλέον να ασχολείται με τον άσημο καλόγηρο της Αίγινας.

Ο άγιος όμως είχε ως σύνθημά του, και πρωτίστως ως οδυνηρό βίωμά του, την αγαπημένη του φράση, “Σταυρός η μερίς του βίου μου”! Έδειχνε τον ουρανό κι έλεγε, “Ο ουρανός θα με δικαιώσει”, έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στο δικαιοκρίτη Χριστό, ο Οποίος όντως τον δικαίωσε και τον απεκατέστησε, αναδεικνύοντάς τον ως έναν από τους πλέον θαυματουργούς και λαοφιλείς αγίους της Εκκλησίας, οι δε κατήγοροι και συκοφάντες του αποτελούν μέχρι σήμερα παράδειγμα προς αποφυγή!

Ας ενστερνιστούμε λοιπόν, Αδελφοί μου, τη σύσταση του Κυρίου μας, “ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπό τῶν καρδιῶν ἡμῶν τά παραπτώματα αὐτῶν” (Ματθ. 18,35), ζώντας αδιάκοπα το δίπτυχο των λόγων της Κυριακής προσευχής, “ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν”. Η θεοκήρυκτη συγγνώμη αποτελεί την κεντρομόλο δύναμη, που κρατά την ισορροπία μέσα μας και μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας!

Του Μητροπολίτου Σουηδίας Κλεόπα

Στην επέτειο των 100 ετών από το μαρτυρικό τέλος του αγίου εθνοϊερομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης, ας μου επιτραπεί, να καταθέσω ευλαβικώς στην σεβασμία μνήμη του, την ανέκδοτη αλληλογραφία που ανεκάλυψα προ ετών, η οποία αντηλλάγη μεταξύ του αγίου Χρυσοστόμου και του αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως του εν Αιγίνη, στα αρχεία της εκκλησιαστικής Ριζαρείου σχολής και αφορά τον ρόλο που διαδραμάτισε ο άγιος Νεκτάριος, ως διευθυντής της εν λόγω σχολής, στην μάχη του ελληνορθοδόξου γένους μας υπέρ της μακεδονικής γης, τα έτη 1900-1909.

Η συμβολή της Ριζαρείου στον μακεδονικό αγώνα συνοψίζεται: α) στην χορήγηση εκ μέρους του πολυμελούς συμβουλίου υποτροφιών της Ριζαρείου περιουσίας σε νέους Μακεδονόπαιδες υποψηφίους κληρικούς, β) στην συλλογή εράνων υπέρ των Μακεδόνων και γ) στην τέλεση μνημοσύνων υπέρ των πεσόντων Μακεδονομάχων.

Η δράσις της Ριζαρείου υπέρ του μακεδονικού αγώνος άρχισε πριν το 1904 -έτος ορόσημο για την τελευταία φάση του αγώνος- και συγκεκριμένα τον Δεκέμβριο του 1899. Πιστεύουμε, ότι σ’ αυτό συνέβαλε η ανάρρησις του Γερμανού Καραβαγγέλη στον μητροπολιτικό θρόνο Καστορίας.

Ο Γερμανός, προτού εκλεγεί Καστορίας, έφερε τον τίτλο του επισκόπου Χαριουπόλεως. Μετά τον θάνατο του πατριάρχου Αλεξανδρείας Σωφρονίου του Δ΄, το 1899, ο Γερμανός υπήρξε συνυποψήφιος με τον άγιο Νεκτάριο για τον χηρεύοντα τότε πατριαρχικό θρόνο Αλεξανδρείας.

Η πολιτική κατάστασις στην Ελλάδα ευνόησε την εκλογή ως πατριάρχου του μητροπολίτου Φωτίου Περόγλου. Έτσι, ο μεν Γερμανός Καραβαγγέλης εξελέγη το 1900, από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, μητροπολίτης Καστορίας, ο δε άγιος Νεκτάριος συνέχισε την διακονία του στην Ριζάρειο σχολή.

Η προσωπική γνωριμία του Γερμανού με τον άγιο Νεκτάριο, συνέβαλε αποτελεσματικά στην συνεργασία που ανεπτύχθη μεταξύ τους, προς όφελος του αγωνιζομένου τότε γένους μας υπέρ της προασπίσεως της ελληνικότητος της Μακεδονίας.

Από τα στοιχεία που έχουμε στην διάθεσή μας, προσδιορίζουμε τον Δεκέμβριο του 1899, ως την έναρξη συμπαραστάσεως της Ριζαρείου υπέρ του μακεδονικού αγώνος.[1] Ο μητροπολίτης Πενταπόλεως υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής του μακεδονικού αγώνος. Η εκ μέρους καθηγητών και μαθητών της Ριζαρείου αποστολή οικονομικής ενισχύσεως υπέρ του μακεδονικού αγώνος αποδεικνύει το πόσο είχε επιδράσει στην ζωή και την λειτουργία της σχολής ο εθνικός αγώνας.

Είναι συγκινητικό το περιεχόμενο της από 21^ης Φεβρουαρίου 1905 επιστολής του αγίου Νεκταρίου προς το διοικητικό συμβούλιο της σχολής, όπου ο άγιος Νεκτάριος ζητά την συνδρομή τους στον έρανο που πραγματοποιήθηκε. “Ἐνεργηθέντος ἐράνου ὑπέρ τῶν Μακεδόνων μεταξύ τῶν Καθηγητῶν καί μαθητῶν τῆς σχολῆς καί εἰσπραχθέντος ποσοῦ ἐκ δρχ 155, πρίν ἤ ἀποστείλωμεν τοῦτο εἰς τήν Ἑπίκουρον Ἐπιτροπείαν προτείνομεν εἰς Ὑμᾶς, ἐάν εὐαρεστηθῆτε, νά προσθέσητε καί Ὑμεῖς εἰς τό διαληφθέν ποσόν.”[2]

Θα αναφερθούμε τώρα στην επιστολή του εθνοϊερομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης προς τον σύγχρονό του, άγιο Νεκτάριο. Ο άγιος Χρυσόστομος, με την ιδιότητα τότε του μητροπολίτου Δράμας,[3] απηύθυνε την από 28^ης Ιουλίου 1907 επιστολή του προς τον διευθυντή της Ριζαρείου,[4] λέγοντάς του ότι θα στείλει στην σχολή έναν χρηστοήθη νέο να εκπαιδευθεί. Ο Χρυσόστομος εξυμνεί στην επιστολή που ακολουθεί την “ἐγνωσμένην”, όπως την αποκαλεί, “διορατικότητα” του αγίου Νεκταρίου, δια της οποίας κατανοεί την ανάγκη πεπαιδευμένων κληρικών στην επαρχία του πρώτου.

Σεβασμιώτατε ἐν Χριστῷ Ἀδελφέ Διευθυντά τῆς Ῥιζαρείου Σχολῆς Ἅγιε Πενταπόλεως Κύρ Νεκτάριε,

                      Τό χριστιανικόν μου πλήρωμα διψᾶ οἱ δέ ἐργάται τοῦ θερισμοῦ ὁλίγοι. Ἔχομεν σπάνιν πεφωτισμένων λευϊτῶν ἵνα ἐξυψῶσι τό φρόνημα τῶν χριστιανῶν καί ὑπερασπίζωνται μετά λόγου καί ἀποτελεσματικότητος τό ποίμνιον ἀπό τῶν ἐπιτιθεμένων λύκων. Θά ἀδικήσω τήν ἐγνωσμένην διορατικότητα ὑμῶν ἂν θελήσω διά πλειόνων νά σᾶς παραστήσω τήν ἀνάγκην ταύτην. Διά τοῦτο ἄνευ πολλῶν λόγων καί παρακλήσεων σᾶς εἰδοποιῶ ὅτι θά στείλω ἕνα χριστοήθη καί ἔξυπνον μαθητήν ἵνα μορφώσητε αὐτόν ἐν τῇ ὑφ’ ὑμῶν διακρινομένῃ Σχολῇ δωρεάν καί ἀναμένω ταχέως μετά τῆς συγκαταθέσεώς σας τήν καταφατικήν ἀπάντησιν.

                      Ἐπί τούτοις διατελῶ ἀσπαζόμενος ὑμᾶς ἐν φιλήματι ἁγίῳ ἀγαπητός ἐν Χριστῷ ἀδελφός ὁ ἐλάχιστος

+ ὁ Δράμας Χρυσόστομος                                             Ἐν Δράμᾳ τῇ 28^ῃ Ἰουλίου 1907[5]

Το ύφος της χρυσοστομικής επιστολής πιθανόν να προκάλεσε ερωτηματικά στον παραλήπτη της. Στην πραγματικότητα, ο συντάκτης της, με ύφος φλογερό και όχι επιτακτικό, όπως αρχικώς φαίνεται, θέλει να πείσει τον αποδέκτη της επιστολής του περί της σπουδαιότητος του αιτήματός του. Γνωρίζει τους κινδύνους που διατρέχει το ποίμνιό του, “ἀπό τῶν ἐπιτιθεμένων λύκων”, όπως ο ίδιος τους αποκαλεί, γι’ αυτό και απευθύνεται στον διορατικό αδελφό ιεράρχη, ζητώντας πάραυτα την βοήθειά του. Η εν λόγω επιστολή αντανακλά τον εσωτερικό κόσμο του μάρτυρος Χρυσοστόμου, του μαχητού ιεράρχου, που θυσίασε την ζωή του στα ιερά χώματα της αλησμόνητης Σμύρνης.

Ο άγιος Νεκτάριος απήντησε στην ανωτέρω επιστολή του αγίου Χρυσοστόμου, στα τέλη Αυγούστου του 1907,[6] παραπέμποντας την επιστολή του στο διοικητικό συμβούλιο της σχολής, που τις ημέρες εκείνες δεν συνεδρίαζε, λόγω των θερινών διακοπών.

Πρός Τήν Α. Σεβασμιότητα τόν Ἅγιον Δράμας κύριον Χρυσόστομον.

Σεβασμιώτατε,

Ἐπανελθών ἐξ Αἰγίνης, ὅπου διέμεινον παραθερίζων, ἀπαντῶ εἰς τήν ἀπό 28 παρελθόντος μηνός Ἰουλίου Ὑμετέραν ἐπιστολήν καί γνωρίζω τῇ Ὑμετέρᾳ Σεβασμιότητι, ὅτι ὑπεβάλομεν τήν Ὑμετέραν ἐπιστολήν εἰς τό Δ. Συμβούλιον τῆς σχολῆς, τό ὁποῖον μοι εἶπεν, ὅτι τήν Ὑμετέραν αἴτησιν θέλει ὑποβάλει εἰς τό Πολυμελές Συμβ. ἅμα τῇ ἐπανόδῳ τῶν μελῶν αὐτοῦ εἰς Ἀθήνας ὑπό τῶν ἐξοχῶν καί τῇ συγκροτήσει συνεδριάσεως καί θέλει ἀπαντήσει εἰς αὐτήν.

Δέξασθε τήν διαβεβαίωσιν τῆς ἄκρας πρός Ὑμᾶς ὑπολήψεως, μεθ’ ἧς διατελοῦμεν ἐλάχιστος ἐν Χριστῷ ἀδελφός.

Ὁ Πενταπόλεως Νεκτάριος[7]

Η απέλαση του αγίου Χρυσοστόμου εκτός των ορίων της επαρχίας του από τις οθωμανικές αρχές, λίγες μέρες μετά την σύνταξη της ως άνω επιστολής του, λόγω των υποψιών που είχε προκαλέσει, η εθνική του δράση, εξηγεί τη διακοπή της ανταλλαγείσης αλληλογραφίας μεταξύ των αγίων ιεραρχών.

Η ιστορική αξία της ως άνω ανταλλαγείσης αλληλογραφίας έγκειται στο ότι επικοινωνούν, δι’ αλληλογραφίας, δύο σύγχρονοι μεγάλοι άγιοι της Εκκλησίας, η συνεργασία των οποίων απέδωσε αγλαούς καρπούς στο δοκιμαζόμενο τότε ελληνικό γένος και τους ανέδειξε συνεχιστές των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας, φωτιστές και διδασκάλους του έθνους και απέδειξε ότι η αγιαστική Κιβωτός της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους, η Εκκλησία, αναδεικνύει αγίους και στους εσχάτους χρόνους!

---

[1] Ἒγγραφα εἰσελθόντα εἰς τό Διοικητικόν Συμβούλιον.

[2] Βιβλίον Ἀλληλογραφίας δεύτερον, σελ. 429.

[3] Ο Χρυσόστομος Καλαφάτης εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου μητροπολίτης Δράμας, σε ηλικία 35 ετών, επί πατριαρχίας Ιωακείμ του Γ΄. Η επισκοπή του εκτεινόταν από τον ποταμό Νέστο στα ανατολικά, μέχρι τον ποταμό Στρυμόνα στα δυτικά και από το Νευροκόπι στα βόρεια έως τα παράλια του Αιγαίου στα νότια. Διακρίθηκε για τη δράση του ως ποιμενάρχης και εθνάρχης. Επί των ημερών του εκτίσθησαν ναοί, σχολεία, αθλητικές εγκαταστάσεις, ορφανοτροφεία, εστίες γερόντων, οικοτροφεία και άλλα κοινωφελή ιδρύματα. Η προσπάθειά του να οργανώσει τους Έλληνες, να διαφυλάξουν τις εκκλησίες και τα σχολεία τους, ενάντια στις βουλγαρικές επιδρομές, συνεργαζόμενος με τους Έλληνες αντάρτες, εναντίον των Βουλγάρων, αλλά και των Τούρκων. Οι ενέργειές του προκάλεσαν υποψίες στις οθωμανικές αρχές, που διέταξαν την απέλασή του στην Θεσσαλονίκη, στις 30 Αυγούστου 1907, και αμέσως μετά στην πόλη της καταγωγής του, την Τριγλία της Μικράς Ασίας. Αργότερα, ο Χρυσόστομος επέστρεψε στην Δράμα, όπου παρέμεινε μέχρι και την εκλογή του ως μητροπολίτου Σμύρνης, στις 11 Μαρτίου 1910.

[4] ΥΠΟΤΡΟΦΟΙ ΡΙΖΑΡΕΙΟΥ ΣΧΟΛΗΣ (1867-1930).

[5] ΥΠΟΤΡΟΦΟΙ ΡΙΖΑΡΕΙΟΥ ΣΧΟΛΗΣ (1867-1930).

[6] Βιβλίον Ἀλληλογραφίας δεύτερον, σελ. 527.

[7] Βιβλίον Ἀλληλογραφίας δεύτερον, σελ. 527.

Την Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2022, ο Σεβ. Μητροπολίτης Σουηδίας και πάσης Σκανδιναυΐας κ. Κλεόπας υπεδέχθη στις εγκαταστάσεις του Καθεδρικού Ναού Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης τον κ. Γεώργιο Γουλτίδη, υποψήφιο στις Σουηδικές εκλογές της 11^ης Σεπτεμβρίου.

Ο Ποιμενάρχης συνεχάρη τον κ. Γουλτίδη για την ενασχόλησή του με τα κοινά και δήλωσε τη συμπαράσταση της τοπικής Εκκλησίας σε ένα εκ των σπλάχνων της ομογένειας, που κατόρθωσε να διακριθεί στον επαγγελματικό στίβο και να συνδυάσει την απασχόληση του με τα κοινά, με γνώμονα την πρόοδο και την ευημερία της Σουηδίας.

Στα πλαίσια αυτά, η τοπική Εκκλησία στηρίζει την οποιαδήποτε πρωτοβουλία, ανεξάρτητα από τα πολιτικά κόμματα στα οποία ανήκουν οι εκάστοτε υποψήφιοι, αλλά προσβλέπουσα στα πρόσωπα, τα οποία, ιδιαιτέρως, όταν προέρχονται εκ των μελών της, έχει καθήκον να συμπαρίσταται στον αγώνα τους και να εύχεται για την ευόδωση των ευγενών προσπαθειών τους, για το κοινό όφελος.

Η επαρχία του Οικουμενικού Θρόνου στη Σκανδιναυΐα αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της τοπικής κοινωνίας και στηρίζει παντοιοτρόπως την ευημερία και την πρόοδο των Σκανδιναυϊκών λαών, συμμετέχει ενεργά στο κοινωνικό γίγνεσθαι, εκφράζοντας παντοιοτρόπως τη βαθύτατη ευγνωμοσύνη της προς τις χώρες του Βορρά, οι οποίες προσφέρουν αβραμιαίως τη φιλοξενία τους και την υποστήριξή τους στην υλοποίηση του οράματος της Ι. Μητροπόλεως Σουηδίας.

Με τη σειρά του, ο κ. Γουλτίδης ευχαρίστησε το Μητροπολίτη Κλεόπα για την εγκάρδια υποδοχή που του επεφύλαξε και τους επιστηρικτούς λόγους του, αναφέρθηκε στο όραμά του, με αφορμή την υποψηφιότητά του στις περιφερειακές, δημοτικές και βουλευτικές εκλογές στη Σουηδία, με το κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών “Kristdemokraterna”, στο νομό της Στοκχόλμης, ενώ εξέφρασε πολλάκις τη συγκίνηση και το θαυμασμό του για τα έργα αποκατάστασης στον Καθεδρικό Ναό Στοκχόλμης και διαβεβαίωσε το Σεβασμιώτατο, ότι θα συνεχίσει να συμπαρίσταται ολοψύχως στην Εκκλησία και την ομογένεια καθόλη.

Ο κ. Γουλτίδης είναι 30 ετών, ζει μόνιμα στη Στοκχόλμη, όπου και μεγάλωσε, ενώ η οικογένειά του μετανάστευσε στη Σουηδία στα τέλη του ”60. Εκτός από την πολιτική του δραστηριότητα, ασχολείται με την πληροφορική και εργάζεται στον συγκεκριμένο τομέα από το 2015, αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο ίδιο γνωστικό αντικείμενο, στο πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης.

Το πρωΐ της Κυριακής, 21^ης Αυγούστου 2022, ο Σεβ. Μητροπολίτης Σουηδίας και πάσης Σκανδιναυΐας κ. Κλεόπας, χοροστάτησε στην Θεία Λειτουργία στον Καθεδρικό Ναό Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης, την οποία τέλεσε ο εφημέριος του καθεδρικού ναού, Πανοσιολ. Μ. Αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Θρόνου Δρ. Βαρθολομαίος Ιατρίδης και ο Ιερολογ. Διάκονος κ. Γεώργιος Αρβανιτίδης.

Το ιερό αναλόγιο πλαισίωσαν οι Μουσικολογιώτατοι ιεροψάλτες Δρ. Ανδρέας Σελαμψής, Δρ. Γεώργιος Σιδηράς και κ. Ηλίας Γέργης.

Στο καθεδρικό ναό εκκλησιάσθηκαν, μεταξύ των άλλων, ο παρεπιδημών στην Στοκχόλμη Εντιμ. Δήμαρχος Πρέβεζας κ. Νικόλαος Γεωργάκος μετά της συζύγου του κ. Ριάνας Κονταράτου.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας και μετά τον επίκαιρο λόγο επί της Ευαγγελικής περικοπής, ο Σεβ. Ποιμενάρχης, απευθυνόμενος στο πυκνό εκκλησίασμα, καλωσόρισε αφενός τον Διάκονο Γεώργιο, ο οποίος διαμένει στην πόλη Ερεμπρού (Örebro), αποστάσεως τριών περίπου ωρών από την Στοκχόλμη, καθώς προσήλθε για να λάβει εκ του σύνεγγυς την αρχιερατική ευχή και ευλογία, με αφορμή την πρόσφατη απόκτηση της τρίτης κατά σειρά θυγατέρας του Δήμητρας, αφετέρου τον Δήμαρχο Πρέβεζας μετά της συζύγου του, και ευχήθηκε δύναμη και επιτυχία στο έργο τους και τα κράτιστα στις οικογένειές τους.

Και στους δύο επισκέπτες, ο Μητροπολίτης Κλεόπας επέδωσε τον προσφάτως εκδοθέντα τόμο από την Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, αφιερωμένο στην Πατριαρχική Επίσκεψη του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου στην Στοκχόλμη, το 2019.

Στην συνέχεια, στο μουσείο Ελληνοχριστιανικής Κληρονομιάς, η κ. Κυριακή Καραπαναγιωτίδου προσέφερε γλυκίσματα στους φιλοξενούμενους, ενώ αργότερα, στον ίδιο χώρο, παρετέθη στον Διάκονο και σε μέλη της νεολαίας, γεύμα, από την Πρόεδρο της Φιλοπτώχου Αδελφότητος του ναού, Εριτ. κ. Φωτεινή Μπατσέλα.

Ένας πολυδοκιμασμένος πατέρας από την δυστυχία του παιδιού του, το οποίο για
πολλά χρόνια σεληνιάζετο, το φέρνει στον Σωτήρα «τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων».
Μέσα από τα βάθη της υπάρξεώς του, βγάζει θερμή παράκληση και ικεσία: «Κύριε,
ἐλέησόν μου τόν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καί κακῶς πάσχει». (Ματθ. 17, 15)
Ο απελπισμένος αυτός πατέρας, προτού απευθυνθεί στον Ιησού, είχε ζητήσει από
τους μαθητές Του, να θεραπεύσουν το παιδί του, αλλά εκείνοι δεν μπόρεσαν.
Κατά την διάρκεια της ευαγγελικής διηγήσεως, και με αφορμή την θαυματουργική
θεραπεία του νέου από τον ίδιο τον Κύριο, διατυπώνεται μία εύλογη απορία των
μαθητών: «διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό»; (Ματθ. 17, 20)
Ο Κύριος, σαν πρώτη αιτία, επισημαίνει την απιστία τους. Υπάρχει και δεύτερη αιτία,
η παράλειψη χρησιμοποιήσεως από μέρους των μαθητών, των ειδικών εκείνων
μέσων, με τα οποία εξουδετερώνεται και καταβάλλεται κάθε δαιμονική τάξη και στην
περίπτωση αυτή, χρειάζονταν ως μέσα, η προσευχή και η νηστεία.
Για τα θαυμαστά αποτελέσματα της προσευχής δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα,
διότι ο καθένας μας έχει προσωπική πείρα των ευεργετημάτων της, όταν προσφέρεται
θερμή από την καρδιά μας και συγκλονίζει ακόμα και αυτή την γη, όπως συνέβη όταν
η πρώτη Εκκλησία των Ιεροσολύμων προσευχόταν για την σωτηρία των
φυλακισμένων αποστόλων.
Η νηστεία δίνει στον πνευματικό αγωνιστή την καθαρότητα και την δύναμη και την
ετοιμότητα του νου, που αποτελούν την βάση σε αυτό το είδος του πνευματικού
πολέμου. Άλλωστε, ο αγώνας αυτός δεν γίνεται «πρός σάρκα καί αἷμα, ἀλλά πρός τάς
ἀρχάς, πρός τάς ἐξουσίας, πρός τούς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος
τούτου». (Ἐφεσ. 6,12)
Με αυτά τα λόγια αγωνίστηκαν μέσα στους αιώνες τα εκλεκτά τέκνα της Εκκλησίας
και νίκησαν και δοξάστηκαν, διότι ο Κύριός μας βραβεύει και παρασημοφορεί επάξια
τους γενναίους στρατιώτες της παρατάξεώς Του.
Σ᾽ αυτά τα ευλογημένα φωτόμορφα τέκνα της Εκκλησίας ανήκουν και οι επτά παίδες
εν Εφέσω, των οποίων την μνήμη εορτάσαμε στις 4 Αυγούστου. Η ιστορία τους
θαυμαστή και άξια αναφοράς.
Στα χρόνια του βασιλιά Δεκίου (252) υπήρξαν επτά νέοι, ο Μαξιμιλιανός, ο
Εξακουστωδιανός, ο Ιάμβλιχος, ο Μαρτινιανός, ο Διονύσιος, ο Αντώνιος και ο
Κωνσταντίνος, οι οποίοι, αφού μοίρασαν την περιουσία τους στους πτωχούς,
κρύφτηκαν σ᾽ ένα σπήλαιο. Αφού παρακάλεσαν τον Θεό, να λυθούν από τα δεσμά
του σώματος, για να μην πέσουν στα χέρια του βασιλιά, παρέδωσαν την ψυχή τους
στον Κύριο.
Όταν ο βασιλιάς Δέκιος επέστρεψε στην Έφεσο, αναζήτησε τους νέους, για να
θυσιάσουν στα είδωλα. Όμως, έμαθε ότι πέθαναν μέσα στην σπηλιά και τότε ζήτησε
να φράξουν την πόρτα του σπηλαίου με πέτρα.
Πέρασαν 198 χρόνια και επί βασιλείας Θεοδοσίου, εμφανίστηκε μία αίρεση, η οποία
υποστήριζε ότι δεν υπάρχει ανάσταση των νεκρών. Ο βασιλιάς, βλέποντας ταραγμένη
την Εκκλησία, παρακαλούσε τον Θεό, να φανερώσει την λύση της αιρέσεως.
Στο βουνό, όπου βρισκόταν το σπήλαιο με τους επτά νέους, ο ιδιοκτήτης της
περιοχής θέλησε να κατασκευάσει μία μάντρα για το ποίμνιό του. Όταν οι εργάτες
αφαίρεσαν την πέτρα που έκρυβε το σπήλαιο, για να κτίσουν την μάντρα,
αναστήθηκαν οι επτά παίδες και άρχισαν να συνομιλούν, χωρίς να παρουσιάσουν
καμία αλλοίωση ούτε οι ίδιοι, ούτε τα ενδύματά τους. Τότε, λοιπόν, θυμήθηκαν ότι
τους αναζητούσε ο Δέκιος, για να τους θανατώσει.
Στην συνέχεια, ζήτησαν από τον Ιάμβλιχο να πάει να αγοράσει ψωμί και να μάθει για
τον Δέκιο. Πηγαίνοντας στην πόλη της Εφέσου, είδε στην πόρτα το σημείο του
Σταυρού και θαύμασε, αν αυτή είναι η Έφεσος. Νόμιζε ότι έβλεπε όραμα, αφού όλα
ήταν αλλαγμένα. Όταν έδωσε τα χρήματα, για να αγοράσει το ψωμί, είδε τους

ανθρώπους να αναρωτούνται, πού βρήκε αυτό τον θησαυρό, καθώς πάνω στα
χρήματα υπήρχε το σύμβολο του βασιλιά Δέκιου.
Μετά από ανακρίσεις, ο επίσκοπος της πόλεως, ονόματι Μαρίνος, ζήτησε να
μεταβούν για αυτοψία στο σπήλαιο. Εκεί, λοιπόν, βρήκαν το σεντούκι με τις
μολυβένιες πλάκες, που είχαν τοποθετήσει οι απεσταλμένοι του Δέκιου και στα
ενδότερα τους υπόλοιπους νέους και αφού δόξασαν τον Θεό, ενημέρωσαν τον
βασιλιά Θεοδόσιο, ο οποίος έσπευσε στην Έφεσο και μόλις μπήκε στην σπηλιά
δόξασε τον Θεό, που άκουσε τις προσευχές του και του απέδειξε την ανάσταση των
νεκρών. Αυτή είναι η θαυμαστή διήγηση περί των επτά παίδων εν Εφέσω.
Θα αναρωτηθείτε, αφού έχουν περάσει δεκαπέντε και πλέον ημέρες από την μνήμη
των αγίων, για ποιόν λόγο άραγε γίνεται αυτή η ετεροχρονισμένη αναφορά; Διότι,
αδελφοί μου, σήμερα τελούμε το μνημόσυνο μιας μητέρας, της Βασιλικής, η οποία
ευλογήθηκε από τον Θεό, να δημιουργήσει οικογένεια και μάλιστα να αποκτήσει
επτά παιδιά.
Ο λόγος για μια γυναίκα, που έγινε μητέρα, με όλες ασφαλώς τις δυσκολίες, τις
αγωνίες και τις δοκιμασίες που συνοδεύουν την μητρότητα. Βεβαίως η Βασιλική
βίωσε και τον πόνο και την θλίψη της πρόωρης απώλειας ενός εκ των παιδιών της,
του Νεκταρίου, του οποίου ευχόμαστε να είναι αναπαυμένη η ψυχή!
Η κηδεία της Βασιλικής έγινε ανήμερα της εορτής των αγίων επτά παίδων των εν
Εφέσω, με παρόντα όλα της τα παιδιά.
Στην Εκκλησία μας, από το Δεκαπενταύγουστο μέχρι και την απόδοση της εορτής,
ευχαριστούμε την Κυρία Θεοτόκο, η οποία είναι η Μητέρα της Ζωής, αφού έφερε
στον κόσμο τον Χορηγό της ζωής και αξιώθηκε, μετά την κοίμησή της, την παναγία
ψυχή της να παραλάβει ο ίδιος ο Υιός της και Θεός μας.
Με την βεβαιότητα, λοιπόν, της αναστάσεως, όπως διατυπώθηκε πολλές φορές στην
Αγία Γραφή και την γνωρίζουμε και από το παράδειγμα των αγίων επτά παίδων των
εν Εφέσω, ας συνεχίσουμε τον αγώνα της ζωής μας, με τα πνευματικά όπλα που μάς
παρουσίασε το σημερινό ευαγγελικό απόσπασμα και ας παρακαλέσουμε για την
ανάπαυση της ψυχής της Βασιλικής, με την βεβαιότητα ότι κι εκείνη ακολουθεί το
δρόμο δια του οποίου, όσοι πιστεύουμε στον Χριστό, μεταβαίνουμε εκ του θανάτου
προς την ζωήν!

Ο Ελληνοσουηδός παλαιστής του Δικεφάλου στην ελληνορωμαϊκή πάλη κ. Λαοκράτης Κεσίδης αγωνίστηκε στις 6 Αυγούστου 2022 στο Grand Prix of Germany (Dortmund), στην κατηγορία των 97 κιλών. Έφτασε μέχρι τον μεγάλο τελικό και κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο.

Στο παρελθόν, είχε επισκεφθεί τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης, προσκληθείς από τον Σεβ. Μητροπολίτη Σουηδίας κ. Κλεόπα και είχε μιλήσει στους νέους της ενορίας, για τους αγώνες του στο στίβο, τις επιτυχίες και διακρίσεις του, τονίζοντας τη σημασία του πνεύματος αγωνιστικότητος και ευγενούς άμιλλας που θα πρέπει να χαρακτηρίζει και να διακρίνει τους νέους.

Ο ίδιος είχε αναφέρει σε πρόσφατη συνέντευξή του: “Η πάλη είναι ένα άθλημα που χτίζει χαρακτήρες. Οι αθλητές μαθαίνουν να αγωνίζονται για το καλύτερο, τόσο στην παλαίστρα, όσο και στη ζωή!”

Ο Σεβασμιώτατος έστειλε το ακόλουθο μήνυμα στον διακριθέντα πρωταθλητή: “Θερμά συγχαρητήρια για την διάκρισή σου στη Γερμανία! Η Εκκλησία μας στην Σκανδιναυΐα μοιράζεται μαζί σου την αργυρή διάκριση. Πάντα διακρίσεις! Πάντα νίκες! Μητροπολίτης Κλεόπας”

Ο Λαοκράτης εμπνεύστηκε από τον παππού του, ο οποίος στέφθηκε πρωταθλητής Ελλάδος το 1963, και ο ίδιος, ακριβώς 50 χρόνια μετά, το 2013, διακρίθηκε με τον ίδιο τίτλο. Το 2017, κατέλαβε την 10^η θέση παγκοσμίως και το 2022, την 5^η θέση στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα.

Πανοσιολογιώτατε,

Μουσικολογιώτατοι Ιεροψάλτες,

Αγαπητοί εν Χριστώ Μεταμορφωθέντι Αδελφοί,

Μία μόλις ημέρα μετά την εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο όρος Θαβώρ, ζούμε μέσα στην Εκκλησία την προσωπική μας μεταμόρφωση, καθώς είμαστε πλημμυρισμένοι από το ιλαρό και ανέσπερο φως της Θείας Μεταμορφώσεως.

Προσκαλούμεθα από τον ίδιο τον Χριστό, να Τον συνακολουθήσουμε, μαζί με τους τρεις μαθητές Του, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη,  για να διαπιστώσουμε και να ομολογήσουμε την Θεότητα του Αρχηγού της πίστεώς μας και να δεχθούμε την Θεία Αλλοίωση, όπως περιγράφεται στο ακόλουθο στιχηρό των αποστίχων του εσπερινού της Δεσποτικής εορτής:

“Ἐν τούτῳ γὰρ ἐπιβὰς τῷ ὄρει Σωτὴρ μετὰ τῶν μαθητῶν σου, τὴν ἀμαυρωθεῖσαν ἐν Ἀδάμ φύσιν, μεταμορφωθείς, ἀπαστράψαι πάλιν πεποίηκας, μεταστοιχειώσας αὐτήν, εἰς τὴν σὴν τῆς Θεότητος δόξαν τε καὶ λαμπρότητα· διὸ βοῶμέν σοι· Δημιουργὲ τοῦ παντός, Κύριε δόξα σοι.”

Στην σημερινή ευαγγελική περικοπή, ο ευαγγελιστής Ματθαίος μας πληροφορεί ότι ο Κύριός μας βρέθηκε ανάμεσα στον λαό, ο οποίος αναζητούσε την παρουσία Του, σε βαθμό που εγκατέλειπε τις εργασίες και ενασχολήσεις του και Τον ακολουθούσε στις ερήμους, για να ακούσει την “καινή διδαχή” και να δεχθεί “πολλά σημεῖα” Του.

Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό το γεγονός ότι η σχέση του Κυρίου μας με το λαό, δεν προσδιοριζόταν από τα συνηθισμένα ανθρώπινα κριτήρια. Ο Κύριος αντιμετώπιζε το λαό ως τον δικό Του λαό, την δική Του οικογένεια, γι’ αυτό και η παρουσία Του ανάμεσα στους “υιούς Ισραήλ” ήταν παρουσία εύσπλαχνου πατέρα, που, χωρίς καμία απολύτως διάκριση, φανερώνει την ευσπλαχνία και τους οικτιρμούς Του σε όλα τα παιδιά Του.

Αδελφοί μου, όπως και άλλες φορές, σε διάφορες ευκαιρίες έχουμε τονίσει, έτσι και σήμερα, αξιωθήκαμε “να συναχθούμε επί το αυτό” και να προσφέρουμε την αναίμακτη ιερουργία για όλους εμάς, που αποτελούμε την επί γης στρατευομένη Εκκλησία, αλλά και υπέρ των ψυχών των απ’ αιώνος κεκοιμημένων αδελφών μας, γονέων, συζύγων, τέκνων, αναδόχων και “οικείων ημών εν τη πίστει”, όλων δηλαδή εκείνων που αποτελούν την εν ουρανοίς θριαμβεύουσα Εκκλησία.

Στο άγιο δισκάριο αρχικά και στη συνέχεια στο άγιο ποτήριο, γίνεται η ένωση της στρατευομένης και της θριαμβεύουσας Εκκλησίας, στο κοινό ποτήριο, με την παράκληση, να αποπλύνει ο Κύριος τις αμαρτίες όσων έχουν μνημονευθεί, με το τίμιο, πανάγιο, ζωηρό και πανακήρατο αίμα Του.

Έτσι και σήμερα, όλοι εμείς, που αξιωθήκαμε να συμμετέχουμε προσευχητικώς και βιωματικώς στην αναίμακτη αυτή ιερουργία, παρακαλέσαμε ιδιαιτέρως για την ανάπαυση της ψυχής ενός νέου ηλικιακά μέλους της ομογένειάς μας στη Στοκχόλμη, του Κοσμά, που πριν από σαράντα ημέρες έφυγε από τον κόσμο αυτό, βυθίζοντας με ανθρώπινη θλίψη και πόνο την μητέρα, τα αδέλφια, την οικογένειά του και ολόκληρη την ενταύθα ομογένειά μας.

Την ημέρα της εξοδίου ακολουθίας, της κηδείας του, παραβρεθήκαμε καθηκόντως, τόσο ο ομιλών, όσο και ο π. Βαρθολομαίος, και εκτός από τις προς Κύριον εντεύξεις μας υπέρ αναπαύσεώς του, εκφράσαμε και την συμπαράστασή μας στην οικογένειά του και ασφαλώς διερμηνεύσαμε τα αισθήματα της ομογενείας μας καθόλης.

Τα συναισθήματα πόνου και πένθους που βιώσαμε στην κηδεία μας επικαιροποιήθηκαν στην θύμιση ενός αποσπάσματος από το ποίημα του Ιάκωβου Καμπανέλλη, το οποίο μελοποίησε ο Μάνος Χατζιδάκης για την “Οδό Ονείρων”:

“Τί να μου κάνουν δάκρυα δυο
και στεναγμοί σαράντα δυό μανούλα μου;
Τί κι αν το δάκρυ μου νωπό;
Βουβό το στόμα και πικρό μανούλα μου.

Και τρέχω κάποιον για να βρω,
να με ρωτάει και τον ρωτώ
Τί θα γενεί τί θα γενεί;
Ποιός θα πονεί , ποιός θα πονεί;
Μανούλα μου, μανούλα μου.”

Πριν από λίγες μέρες, πληροφορηθήκαμε για την εκδημία ενός ακόμη νεαρού μέλους της πνευματικής μας οικογένειας, του Γιώργου.

Στα οκτώ έτη που η χάρις του Κυρίου μας με αξίωσε να διαποιμαίνω την ιεραποστολική Επαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Σκανδιναυΐα, είχα την ευκαιρία να ζήσω πολλές χαρές, αλλά και να συμμετέχω στο πένθος οικογενειών, που αποχωρίστηκαν, δια του θανάτου, τα παιδιά τους.

Υπακούοντας στο κέλευσμα του αποστόλου Παύλου, “κλαίετε μετά κλαιόντων”, ενώνουμε κι εμείς τις προσευχές μας και εκφράζουμε την συμπαράστασή μας σε όλες τις οικογένειες των πενθούντων και ιδιαιτέρως σήμερα του Κοσμά, προσεγγίζοντας κάθε μεγάλο μυστήριο, με σιωπή και δέος.

Σήμερα, λοιπόν, δίνεται σε όλους μας η αφορμή, να αναλογιστούμε ποιό είναι το χρέος μας απέναντι στους νέους, ως Εκκλησία και ως Ομογένεια. Κάποιοι, ίσως, αναρωτηθούν: Τί κάνει η Εκκλησία για τα νέα παιδιά; Όμως, δεν πρέπει να μάς διαφεύγει ότι Εκκλησία είμαστε όλοι, είτε εκκλησιαζόμαστε κάθε Κυριακή είτε όχι. Όλοι είμαστε μέλη της, αφού έχουμε βαπτισθεί στην ίδια κολυμβήθρα κι όπως ομολογεί ο απόστολος των εθνών Παύλος, είμαστε όλοι πνευματικά αδέλφια.

Οι ευθύνες, λοιπόν, δεν ανήκουν περισσότερες ή λιγότερες στον καθένα ξεχωριστά, αλλά σε όλους εξίσου, και θα πρέπει όλοι να δείχνουμε το απαραίτητο ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπό μας. Η αδιαφορία δεν είναι λύση. Σε ότι διαδραματίζεται στην Ομογένεια της Σκανδιναυΐας βαραίνει τις πλάτες όλων μας. Ως οικογένεια μοιραζόμαστε τις χαρές και τις θλίψεις όλων των μελών μας, των αδελφών μας, γιατί ο άλλος είναι ο “έτερος εγώ”.

Σοφή και διαχρονική η φράση του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής John Fitzgerald Kennedy, “Μη ρωτάς, τί μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα, αλλά τί μπορείς να κάνεις εσύ για την χώρα σου.”

Αν επαναπαυόμαστε και λέμε ότι, όσο εγώ περνάω καλά και η οικογένειά μου είναι καλά, δεν με απασχολεί, τί συμβαίνει με τον συνάνθρωπό μου κι όπως έλεγαν οι πρόγονοί μας, “ἐμοῦ θανόντος γαῖα μιχθείτω πυρί”, δηλαδή, μετά τον θάνατό μου, ας καεί το σύμπαν!

 Δεν θα πρέπει να ξεχνούμε ότι η δοκιμασία των αδελφών μας, μπορεί κάποια στιγμή να χτυπήσει και την δική μας πόρτα, με τον πλέον παράδοξο και απίθανο τρόπο.

Ας συγκρατήσουμε από το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα τα υψηλά διδάγματα, ότι ο Χριστός είναι “άρτος εξ ουρανού”, “το ύδωρ το ζών”, από το οποίο, όποιος γεύεται και πίνει, “οὐ μή διψήση εἰς τόν αἰώνα”.

Η παρουσία του Χριστού στον κόσμο είναι μια συνεχής διακονία, που υπαγορεύεται από την άπειρη ευσπλαχνία Του. Ας εναποθέτουμε στον Μεταμορφωθέντα Χριστό το βαρύ φορτίο της ζωής μας, απ’ όπου κι αν αυτό προέρχεται, ακόμη και από το πένθος μας και θα γνωρίζουμε εμπειρικά ότι ο λόγος Του βιώνεται και γίνεται πραγματικότητα: “Δεῦτε προς με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς.” Αμήν!

Αγαπητοί Πατέρες,

Εξοχώτατοι και Εντιμώτατοι Άρχοντες,

Περιούσιε του Θεού Λαέ,

Φίλοι, Ευεργέτες και Υποστηρικτές της Ι. Μητροπόλεως Σουηδίας,

Αρχίζοντας σήμερα το σύντομο πνευματικό αγώνα των δέκα πέντε ημερών, της προετοιμασίας δηλαδή για την βίωση της μεγάλης Θεομητορικής εορτής, της σεβασμίας Κοιμήσεως και Μεταστάσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, με παρακλήσεις, προσευχή και νηστεία, αξιωνόμαστε σήμερα της μεγάλης αυτής χαράς και χάριτος.

Από τον εσπερινό της εορτής μέχρι και την απόδοσή της, η υμνολογία της Εκκλησίας μάς ομιλεί για την αθάνατη κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου, για ένα τάφο που κατέστη πηγή ζωής, για μια αγία κοίμηση, δια της οποίας ο κόσμος «ἀνεζωοποιήθη», για ένα ταξίδι από τα μάταια και πρόσκαιρα προς τα θεία και αμετακίνητα.

Με την σημερινή εορτή, η Εκκλησία θέλει να πιστοποιήσει ότι η Κυρία Θεοτόκος -για να χρησιμοποιήσω μια προσφιλή προσφώνηση του αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως για την Παναγία μας- αν και υπήρξε πηγή της ζωής και στο πρόσωπό της νικήθηκαν οι όροι της φύσεως, εν τούτοις υπέκυψε στον θάνατο. Άλλως τε, δεν υπάρχει άνθρωπος, ο οποίος θα ζήσει και δεν θα υποστεί θάνατο (Ψαλμοί 88:49).

Ο θάνατος της Παναγίας Μητέρας ήταν ανθρώπινος, αλλά υπέρ ημών. Αφού στην Εκκλησία βιώνεται συνεχώς η ζωή του Χριστού, από την αρχή έως το τέλος. Εξάλλου, όποιος θέλει να σωθεί, πρέπει να βιώσει την ζωή του Χριστού. Το ίδιο μάς πιστοποιούν και οι άγιοι, την ζωή του Χριστού παρατεινόμενη εις τους αιώνας! Οι άγιοι λαμβάνουν πείρα της ζωής του Χριστού, ακόμα και του άδου.

Ο άγιος Ανδρέας Κρήτης, πολύ εύστοχα παρατηρεί ότι οι ψυχές των ανθρώπων και των αγίων ακόμη διέρχονται τον τόπο του άδου, «διέρχονται μέν οὐ κατέχονται» (Λόγος εἰς τήν Κοίμησιν, PG97, 1049D-1052B). Περνούν από τον άδη, αλλά δεν κρατούνται από το θάνατο!

Το ίδιο υπέστη και η Παναγία. Ο θάνατος δεν είχε πάνω της καμία εξουσία. Η μεν ψυχή της βαστάζεται στις παλάμες του Υιού και Θεού της, το δε σώμα της πλημμυρίζει από την χάρη του Θεού. Ο άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης μάς διασώζει την πληροφορία ότι το σώμα της Παναγίας έλαμπε ολόκληρο από το άκτιστο φως. Αυτό είναι σημάδι της χάριτος του Θεού, που αγιάζει τα σώματα των αγίων και πιστοποιεί την ανάσταση των νεκρών της Δευτέρας Παρουσίας.

Καθ᾽ όλο τον Δεκαπενταύγουστο, αδελφοί μου, πανηγυρίζουμε ένα θάνατο. Αυτό σημαίνει ότι στην Εκκλησία ο θάνατος ωραΐζεται, χάνει την τραγικότητά του. Πιστοποιείται για μια ακόμη φορά ότι γινόμαστε αθάνατοι κατά χάριν και όχι κατά φύσιν. Στους αγίους, ο θάνατος είναι ζωοποιός. Αυτό που μάς κάνει να ανησυχούμε για την ιδέα του θανάτου μας, είναι η σκέψη ότι θα φύγουμε, διότι δεν ζούμε το μέτρο της ηλικίας του πληρώματος του Χριστού.

Η Παναγία μητέρα μας με την Κοίμηση και Μετάστασή Της βρίσκεται στα δεξιά του Χριστού και γρηγορεί, πρεσβεύει, επισκοπεύει και σκέπει όλους μας.

Ας υψώνουμε ικετευτικά τα χέρια μας, σε κάθε ευκαιρία, στη θλίψη και στη χαρά μας, και ας παραδειγματιστούμε από το ζωηφόρο θάνατο της Παναγίας και των Αγίων μας, έχοντας υπόψιν μας τα λόγια ενός ποιήματος: «Σ’ αγαπώ και πεθαίνω, και πεθαίνοντας ζώ, ζώντας δε πεθαμένος, ατελεύτητα ζώ»!

Μετά πάσης της εν Κυρίω αγάπης και πολλών πατρικών ευχών,

† ο Μητροπολίτης Σουηδίας και πάσης Σκανδιναυΐας Κλεόπας

Υλοποιώντας το ευρωπαϊκό πρόγραμμα “ΚΑ102”, στα πλαίσια του προγράμματος “Erasmus + επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση”, με τίτλο, “Η ανάπτυξη της ρομποτικής, σε συνδυασμό με την τεχνητή νοημοσύνη”, την Κυριακή, 17 Ιουλίου 2022, μέλη του συλλόγου καθηγητών πληροφορικής Σερρών Ελλάδος, ευρισκόμενα στη Στοκχόλμη για τον ως άνω σκοπό, εκκλησιάστηκαν στον Καθεδρικό Ναό Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης.

Στη Θεία Λειτουργία χοροστάτησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Σουηδίας και πάσης Σκανδιναυΐας κ. Κλεόπας, ο οποίος πριν την απόλυση, τέλεσε το Μυστήριο του Χρίσματος δύο νεαρών γηγενών Σουηδών, ομιλήσας καταλλήλως, και στη συνέχεια καλωσόρισε τον όμιλο των καθηγητών πληροφορικής εξ Ελλάδος.

Ακολούθως, στο Μουσείο Ελληνοχριστιανικής Κληρονομιάς, ο Ποιμενάρχης καλωσόρισε τους καθηγητές πληροφορικής, και συγκεκριμένα, υπεδέχθη τους κ.κ. Σάββα Αλεξανδρίδη, Γεώργιο Αλμπάνη, Αθανασία Βαβαλέκα, Στέφανο Καρυπίδη, Απόστολο Κλωνή, Βάιο Κοφίτσα, Μαρία Μαλασίδου, Στεργιανή Μαντατζή, Ευφροσύνη Πετρίδου, Χρήστο Τριανταφύλλου, Φίλιππο Χατζηαναστασίου και Κωνσταντίνο Χριστοδούλου.

Οι επισκέπτες ενημερώθηκαν από τον Σεβασμιώτατο για το επιτελούμενο ιεραποστολικό έργο στις Σκανδιναυϊκές χώρες, για την εκ βάθρων αποκατάσταση του Καθεδρικού Ναού Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης και την αγιογράφισή του, καθώς και για το όραμά του για την τοπική Εκκλησία, για τον ευαγγελισμό και την διάδοση της Ορθοδόξου πίστεως.

Ακολούθησε εποικοδομητικός διάλογος, ενώ στους επισκέπτες προσεφέρθησαν εκδόσεις της Ι. Μητροπόλεως, μεταξύ των οποίων και η πρόσφατη, της Πατριαρχικής επισκέψεως, το έτος 2019, με αφορμή την πεντηκονταετηρίδα της Ι. Μητροπόλεως.

STOCKHOLM — Computer Science faculty members from Serres, Greece, attended church services at the St. George Cathedral of Stockholm during their visit to Stockholm while participating in the European program KA102, which was organized within the framework of the Erasmus+ program for professional training and development entitled “The Development of Robotics in Conjunction with Artificial Intelligence” on Sunday, July 17, 2022.

His Eminence Metropolitan Cleopas of Sweden and All Scandinavia officiated the Divine Liturgy in Chorostasia and prior to the end of the service, he celebrated the Sacrament of Chrismation for two young native Swedes joining the Orthodox Christian faith. After delivering a sermon to mark the occasion, he welcomed the faculty members visiting from Greece.

Afterwards, at the Museum of Hellenic Christian Heritage, Metropolitan Cleopas personally welcomed the visiting professors; namely Savas Alexandridis, Georgios Albanis, Athanasia Vavaleka, Stefanos Karypidis, Apostolos Klonis, Vaios Kofitsas, Maria Malasidou, Stergiani Mantatzi, Efrosini Petridou, Christos Triantafillou, Philippos Hatzianastasiou, and Konstantinos Christodoulou.

The Metropolitan briefed his guests on the missionary work taking place in Scandinavia, the complete restoration of the St. George Cathedral of Stockholm and its adornment with iconography, as well as his vision for the local Church, the evangelization of the local populace, and the spread of the Orthodox Christian faith.

A constructive dialogue ensued, while the visiting faculty members received copies of publications released by the Holy Metropolis of Sweden, including the recent album chronicling the Patriarchal visit of 2019 commemorating the Holy Metropolis’ semi-centennial.